Η συνάφεια της μελέτης του μηχανισμού ανάπτυξης της χρόνιας προστατίτιδας αυξάνεται σε ευθεία αναλογία με την αύξηση του αριθμού των διαγνωσμένων περιπτώσεων της νόσου. Είναι γνωστό ότι η χρόνια προστατίτιδα (ΧΠ) κατέχει ηγετική θέση μεταξύ των ουρολογικών παθήσεων και είναι αποτέλεσμα της επίδρασης πολλών παραγόντων που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της σύγχρονης ζωής (κοινωνικό περιβάλλον, οικολογία, αυξημένη αντοχή των παθογόνων στα αντιβακτηριακά φάρμακα).
Επειδή η ασθένεια όχι μόνο επηρεάζει ένα διαρκώς αυξανόμενο ποσοστό του ανδρικού πληθυσμού, αλλά διαγιγνώσκεται και σε νεότερες και νεότερες ηλικίες, υπάρχει συχνά μια απορριπτική στάση απέναντι στο πρόβλημα μεταξύ των γιατρών που χρησιμοποιούν σχήματα θεραπείας που δεν μπορούν να οδηγήσουν σε ανάρρωση.
Τι είναι η χρόνια προστατίτιδα;
Η διάγνωση της χρόνιας προστατίτιδας (ΧΠ) συνδυάζει ένα αρκετά ευρύ φάσμα παθολογικών διεργασιών στον προστάτη, οι οποίες εκδηλώνονται με τη μορφή μιας χρόνιας φλεγμονώδους διαδικασίας του ιστού. Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να μιλήσει μόνο για CP ως αποτέλεσμα της διείσδυσης παθογόνων μικροοργανισμών στον προστάτη, καθώς μια τέτοια άποψη δικαιολογεί προσπάθειες θεραπείας της προστατίτιδας αποκλειστικά με τη βοήθεια αντιβιοτικών, τα οποία σχεδόν ποτέ δεν φέρνουν μακροπρόθεσμα θετικά αποτελέσματα.
Οι κύριοι παράγοντες στην ανάπτυξη της παθολογίας μπορούν να θεωρηθούν σύνθετες αλλαγές στον ιστό και, κατά συνέπεια, η λειτουργικότητα του αδένα, που είναι ο κύριος λόγος για την ανάπτυξη μολυσματικής μικροχλωρίδας. Η χρόνια προστατίτιδα είναι, ως ένα βαθμό, μια συλλογική διάγνωση που συνδυάζει διάφορους παράγοντες:
- Μειωμένη ανοσία.
- Στασιμότητα διεργασίες στα όργανα της πυέλου.
- Διαταραχή της ουροδυναμικής.
- Εκφυλιστικές διεργασίες στο παρέγχυμα του προστάτη.
- Τροφική διαταραχή.
- Φλεγμονώδεις διεργασίες.
Μηχανισμός ανάπτυξης
Η διείσδυση της παθογόνου μικροχλωρίδας σε έναν υγιή προστάτη είναι πρακτικά ανίκανη να προκαλέσει μια φλεγμονώδη διαδικασία, καθώς η μικροχλωρίδα του προστάτη έχει κάποια αντίσταση στα παθογόνα που υπάρχουν στην ουρήθρα. Ωστόσο, η παρουσία ενός ή περισσότερων από τους παραπάνω προκλητικούς παράγοντες οδηγεί στην ανάπτυξη επίμονης φλεγμονής, που συνοδεύεται από σχηματισμό ουλών (Ινομάτωση) ή περιοχές νέκρωσης.
Ο πολλαπλασιασμός του συνδετικού ιστού κατά το σχηματισμό ουλής οδηγεί σε στασιμότητα των κυψελίδων (εκκριτικοί πόροι), που επιδεινώνει την πορεία της νόσου. Η νεκροποίηση του ιστού δημιουργεί μια σπηλαιώδη κοιλότητα στην οποία εκτός από νεκρό επιθήλιο συσσωρεύονται και εκκρίσεις προστάτη.
Έτσι, η κύρια αιτία ανάπτυξης της CP δεν είναι η μόλυνση, αλλά διάφορες φυσιολογικές διαταραχές που επιτρέπουν στη φλεγμονώδη διαδικασία να λάβει χρόνια μορφή.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα της νόσου που περιπλέκει τη διάγνωση είναι Συχνότητα ροής. Κατά κανόνα, υπό την επίδραση εξωτερικών παραγόντων ή της εσωτερικής κατάστασης του σώματος, υπάρχει μια περιοδική αλλαγή στην ένταση της παθολογίας, κατά την οποία οι οξείες καταστάσεις αντικαθίστανται από περιόδους ύφεσης.
Συχνά δεν υπάρχει μόνο πλήρης απουσία συμπτωμάτων, αλλά και έλλειψη εργαστηριακών παραμέτρων που υποδεικνύουν την παρουσία λοίμωξης (π.χ. λευκά αιμοσφαίρια). Παρά τα θετικά αποτελέσματα, αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να θεωρηθεί ανάκαμψη, αφού όλες οι φυσιολογικές διαταραχές στον αδένα παρέμειναν αμετάβλητες.
Λόγοι
Οι κύριες αιτίες των κυκλοφορικών διαταραχών στα πυελικά όργανα και της στασιμότητας του φλεβικού αίματος στον προστάτη είναι:
- Συνεχές καθιστικό ενώ κάθεστε.
- Υποθερμία ολόκληρου του σώματος ή απευθείας στην περιοχή της πυέλου.
- Συστηματική δυσκοιλιότητα.
- Παρατεταμένη αποχή από σεξουαλική δραστηριότητα ή υπερβολική σεξουαλική δραστηριότητα.
- Η παρουσία χρόνιας λοίμωξης οποιουδήποτε εντοπισμού (ιγμορίτιδα, βρογχίτιδα) στο σώμα.
- Η υπερβολική σωματική δραστηριότητα, που συνοδεύεται από έλλειψη ύπνου ή ξεκούρασης, οδηγεί σε εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.
- Ιστορικό ουρογεννητικών λοιμώξεων (γονόρροια, τριχομονάδες).
- Τοξική επίδραση στον οργανισμό λόγω συστηματικής κατανάλωσης αλκοολούχων ποτών.
Η παρουσία οποιασδήποτε από αυτές τις αιτίες οδηγεί στην εμφάνιση στάσιμων διεργασιών, επιδείνωση της απεκκριτικής λειτουργίας των αδένων και μείωση της κυτταρικής αντίστασης σε ασθένειες, γεγονός που συμβάλλει στη δημιουργία βέλτιστων συνθηκών για την αναπαραγωγή παθογόνων μικροοργανισμών στον προστάτη.
Είναι δυνατή η θεραπεία της χρόνιας προστατίτιδας;
Παρά τη διαθεσιμότητα μεγάλου όγκου συστηματικών πληροφοριών σχετικά με τον μηχανισμό σχηματισμού της CP, η αντιμετώπισή του είναι εξαιρετικά δύσκολη και αποτελεί ένα από τα κύρια προβλήματα της σύγχρονης ουρολογικής πρακτικής.
Λόγω του γεγονότος ότι η νόσος εξελίσσεται σύμφωνα με ένα μεμονωμένο πρότυπο σε κάθε μεμονωμένο ασθενή, η θεραπευτική προσέγγιση πρέπει επίσης να είναι ατομική και να λαμβάνει υπόψη όλες τις φυσιολογικές αλλαγές που έχουν συμβεί στον προστάτη.
Τα ανατομικά χαρακτηριστικά του προστάτη, ο οποίος είναι προσβάσιμος είτε μέσω της ουρήθρας είτε μέσω του ορθού, μειώνουν σημαντικά την αποτελεσματικότητα του θεραπευτικού αποτελέσματος που χρησιμοποιείται. Από αυτή την άποψη, για να επιτευχθεί ένα σχετικά σταθερό αποτέλεσμα, απαιτείται μακρά διάρκεια θεραπείας (συνήθως αρκετοί μήνες), κατά την οποία ο ασθενής πρέπει να συμμορφώνεται αυστηρά με όλες τις απαιτήσεις του γιατρού.
Δυστυχώς, η πλήρης επούλωση μπορεί να επιτευχθεί μόνο σε 30 στις 100 περιπτώσεις. Αυτό οφείλεται κυρίως στην καθυστερημένη αναζήτηση ιατρικής βοήθειας, στη μακρά απουσία σοβαρών συμπτωμάτων ή στη συνειδητή αποφυγή δυσάρεστων διαγνωστικών και επακόλουθων θεραπευτικών παρεμβάσεων. Κατά κανόνα, οι ατροφικές διεργασίες στον προστάτη τη στιγμή της θεραπείας είναι μη αναστρέψιμες και ακόμη και με μακροχρόνια θεραπεία, είναι δυνατή μόνο η πλήρης εξάλειψη των συμπτωμάτων και η σταθερή ύφεση, η διάρκεια της οποίας εξαρτάται από τη συμμόρφωση του ασθενούς με τις συστάσεις του γιατρού.
Θεραπεία
Το σύμπλεγμα μέτρων για τη θεραπεία της CP περιλαμβάνει:
Αντιβακτηριδιακή θεραπεία
Η καταστολή της δραστηριότητας της βακτηριακής μικροχλωρίδας από τα αντιβιοτικά πρέπει να συμβαίνει μόνο μετά από μια σειρά εργαστηριακών εξετάσεων, βάσει των οποίων συνταγογραφείται το πιο αποτελεσματικό φάρμακο.
Η διάρκεια της λήψης αντιβιοτικών εξαρτάται συνήθως από τη σοβαρότητα της νόσου και είναι τουλάχιστον 30 ημέρες. Η διακοπή της θεραπείας είναι απαράδεκτη, καθώς οι εναπομείναντες μικροοργανισμοί γίνονται ανθεκτικοί σε αυτή την ομάδα φαρμάκων και στη συνέχεια πρέπει να αντικατασταθούν και απαιτείται ακόμη μεγαλύτερη διάρκεια θεραπείας. Στη θεραπεία της προστατίτιδας, προτιμώνται τα αντιβιοτικά με βακτηριοκτόνα αποτελέσματα:
- φθοριοκινολόνες;
- αζαλίδες;
- αμινογλυκοσίδες;
- Τετρακυκλίνες.
Εάν οι εργαστηριακές εξετάσεις αποκαλύψουν έναν συγκεκριμένο τύπο λοίμωξης, για παράδειγμα, τριχομονίαση ή ιογενή προέλευση προστατίτιδας, συνταγογραφούνται νιτροϊμιδαζόλες ή ένα αντιικό φάρμακο παράλληλα με τα αντιβιοτικά.
Η χρήση αντισπασμωδικών και α-αναστολέων
Ο κύριος σκοπός της χρήσης φαρμάκων αυτής της σειράς είναι η ανακούφιση από τους σπασμούς στο πυελικό έδαφος, που συμβάλλει στην αύξηση της παροχής αίματος, στη βελτίωση της ροής των ούρων και στην ανακούφιση από τον πόνο.
Καθρακτικά
Για να αποφευχθεί η υπερβολική καταπόνηση των πυελικών μυών κατά τις κενώσεις του εντέρου, συνιστάται η χρήση καθαρτικών, καθώς η καταπόνηση κατά τη διάρκεια της δυσκοιλιότητας μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση του ασθενούς.
Φυσικοθεραπεία
Μία από τις πιο κοινές μεθόδους φυσικοθεραπείας είναι το ορθικό μασάζ του προστάτη. Το θεραπευτικό αποτέλεσμα ενός δακτύλου που περνάει από τον πρωκτό στον προστάτη είναι να ωθεί προς τα έξω τη μολυσμένη έκκριση, η οποία στη συνέχεια απεκκρίνεται μέσω της ουρήθρας.
Επιπλέον, κατά τη διάρκεια του μασάζ, αυξάνεται η κυκλοφορία του αίματος στους ιστούς, γεγονός που έχει θετική επίδραση στην αντιβακτηριακή θεραπεία. Οι ακόλουθες φυσιοθεραπευτικές μέθοδοι χρησιμοποιούνται επίσης για τη διεξαγωγή μασάζ προστάτη του ορθού:
- Προσομοίωση ηλεκτρικού ρεύματος.
- Θερμοθεραπεία υψηλής συχνότητας.
- Θεραπεία με υπέρυθρο λέιζερ.
Πρόληψη
Αφού σταθεροποιηθεί η κατάσταση, ο ασθενής πρέπει να ακολουθεί τους κανόνες που συνεπάγονται ορισμένους περιορισμούς στον συνήθη τρόπο ζωής:
- Αποφύγετε τις επεξεργασίες νερού σε ανοιχτές δεξαμενές και πισίνες.
- Συμβουλευτείτε το γιατρό σας τακτικά.
- Σταματήστε να πίνετε αλκοόλ εντελώς.
- Έχετε μια τακτική σεξουαλική ζωή με έναν σύντροφο.
Ακολουθώντας τους κανόνες, μπορείτε να παραμείνετε σε ύφεση όσο το δυνατόν περισσότερο και να αποφύγετε την έξαρση της νόσου.